Drugverslaving

Er is sprake van een drugsprobleem wanneer de middelen niet meer recreatief gebruikt (kunnen) worden en het drugsgebruik iemands sociale leven, werk of studie beheerst, maar ook de relatie met naasten, sportprestaties of hobby’s gaat beïnvloeden.

Drugs kunnen grofweg in drie categorieën worden ingedeeld:
- Verdovende middelen; zoals heroïne en opium
- Stimulerende middelen; zoals cocaïne en amfetamine
- Hallucinerende middelen; zoals LSD en paddo’s

  • Cannabis (wiet, hasj, marihuana) heeft meerdere effecten tegelijk en kan zowel verdovend als hallucinerend werken. Met name wiet is een zeer onderschatte drug, zowel in termen van de werking ervan als in termen van de fysieke en psychische schade die deze drug kan veroorzaken. Cannabis is net zo gevaarlijk als een harddrug.
    Bij gebruik treden volgende lichamelijke verschijnselen op: rood doorlopen oogslijmvlies, toegenomen eetlust, droge mond en versnelde hartslag. Bij hogere dosis kan bloeddrukdaling optreden. Onderzoek is gaande naar effecten van langdurig cannabisgebruik. Vaststaat dat cannabisgebruikers verhoogde kans op longkanker hebben. Daarnaast bestaat er kans op hersenschade, chromosoomafwijkingen, veranderingen in concentratie van testosteron (manlijk geslachtshormoon) en stoornissen in de menstruele cyclus. Het reactievermogen en de motoriek worden door cannabisgebruik gestoord en blijven dat 8 tot 12 uur na de laatste inname. Er bestaat dan ook gevaar bij besturing van motorvoertuigen of bij het bedienen van machines. Na cannabisgebruik kan het bewustzijn zodanig veranderen dat er in strikte zin sprake is van een delier. Hierbij zijn aandacht, geheugen en de coördinatie van bewegingen aangedaan.
  • Cocaïne kan u met name serieuze hart- en hersenproblemen bezorgen, zoals hartritmestoornissen, een hartstilstand, een hartinfarct of een hartverlamming. We zijn ervan overtuigd dat volledige onthouding van verslavende middelen hiervoor noodzakelijk is. Om dit te bereiken, worden patiënten intensief en individueel begeleid.

Behandeling bij drugverslaving: Vaak is een opname aangewezen. Een programma bestaat uit een combinatie van medische zorg, cognitieve gedragstherapie, en andere gerenommeerde behandelmethodes. Slaapproblemen manen als eerste tot voorzichtigheid. Een slaappil nemen is geen schande in deze fase. Goede resultaten zijn behaald met het gebruiken van een stemmingsstabilisator, net als bij een manisch depressieve stoornis, bijvoorbeeld carbamazepine (Tegretol). Dit kan op tijdelijke basis maar wanneer de bipolaire stemmingsstoornis de onderliggende boosdoener was dan zal die natuurlijk behandeld moeten worden Op basis van de individuele behoeften van een patiënt wordt een behandelplan samengesteld waarin met alle aspecten van de verslaving rekening wordt gehouden. Daarnaast s er aandacht voor beweging, gezond eten en regelmaat. Lichte vormen van drugverslaving kunnen ambulant door een team van huisarts en psycholoog opgevolgd worden. Laat het aan de arts en psycholoog over om hierover te beslissen